Ανακοινωσεις:
 
   
   
 
 
THE ROLE OF CIVIL SOCIETY IN RAISING AWARENESS OF THE GREEN TRANSITION ΙΝ OSCE REGION. Δημοσίευση: 03-12-2021
...
 
 
Αναζήτηση    Ενημερωτικό Δελτίο
      
  Σημαντικές ειδήσεις  
Επέτειος της 1ης Απριλίου - 2021
 
   
 
περισσότερα
 
 
 
 
Ημερομηνία: 01-04-2021
 
Ανήκουµε σε µια χώρα που είναι µικρή στο χώρο, αλλά απέραντη στο χρόνο. Είναι µια φλούδα γης που δεν έχει άλλο αγαθό παρά μόνο το φως του ήλιου, τη θάλασσα και τον αγώνα του λαού της. Σε αυτόν τον ατέρμονο αγώνα του λαού μας θα αναφερθώ σήµερα, για να θυµηθούµε, να τον τιµήσουµε, να εκφράσουµε το σεβασµό µας στους αγωνιστές, αλλά και σε όλους εκείνους που κράτησαν στην καρδιά τους άσβεστη τη φλόγα της λευτεριάς. Από την έναρξη της Επανάστασης του 1821, που αποτελεί το µεγαλύτερο ιστορικό γεγονός της νεότερης ιστορίας του Έθνους µας, μέχρι τον Απελευθεροτικό αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59...
 

 

Επέτειος της 1ης Απριλίου - 2021

 

Ανήκουµε σε µια χώρα που είναι µικρή στο χώρο, αλλά απέραντη στο χρόνο. Είναι µια φλούδα γης που δεν έχει άλλο αγαθό παρά μόνο το φως του ήλιου, τη θάλασσα και τον αγώνα του λαού της. Σε αυτόν τον ατέρμονο αγώνα του λαού μας θα αναφερθώ σήµερα, για να θυµηθούµε, να τον τιµήσουµε, να εκφράσουµε το σεβασµό µας στους αγωνιστές, αλλά και σε όλους εκείνους που κράτησαν στην καρδιά τους άσβεστη τη φλόγα της λευτεριάς. Από την έναρξη της Επανάστασης του 1821, που αποτελεί το µεγαλύτερο ιστορικό γεγονός της νεότερης ιστορίας του Έθνους µας, μέχρι τον Απελευθεροτικό αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59.

 

Η λογική έλεγε ότι οποιαδήποτε προσπάθεια εξέγερσης απέναντι στην Βρετανική αυτοκρατορία ήταν, εκ των προτέρων, καταδικασµένη σε αποτυχία. Κι όµως, η θέληση και η αγωνιστικότητα του λαού μας έφεραν το ποθούµενο. Ονόµατα όπως: Κάρυος, Αυξεντίου, Δράκος, Πατάτσος, Πίττας κ.α. έχουν µείνει στην Ιστορία ως παραδείγµατα ηρωισµού και αυτοθυσίας. Είναι µορφές που πήραν µυθικές διαστάσεις στη συνείδηση του λαού µας. Τοπωνύµια όπως, ο αχυρώνας στο Λιοπέτρι και κρησφύγετο στο Μαχαιρά περιβάλλονται µε το στεφάνι της δόξας, της ηρωικής αντίστασης και της θυσίας.

 

 

 

Ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ ήταν αγώνας καθολικός και απέδειξε ότι η πίστη στην ελευθερία, η αγωνιστικότητα και η ισχυρή θέληση ενός λαού, µπορούν να αλλάξουν την ιστορική του µοίρα. Οι Έλληνες της Κύπρου απέδειξαν για µια ακόµα φορά πως κανείς λαός δεν µένει υπόδουλος όταν πάρει την υπέρτατη απόφαση να ζήσει ελεύθερος ή να πεθάνει. «Η µεγαλοσύνη των λαών δε µετριέται µε το στρέµµα. Με της καρδιάς το πύρωµα µετριέται και το αίµα».

 

Ο μικρός μας λαός τόλμησε να τα βάλει με μια πανίσχυρη αυτοκρατορία. Όνειρο και κρυφός του πόθος η ελευθερία, η αυτοδιάθεση και η ένωση με την Ελλάδα. Όταν ο κυπριακός ελληνισμός κατάλαβε ότι δεν είχε άλλη επιλογή παρά να υψώσει το ανάστημά του και να διεκδικήσει τα δίκαιά του, ρίχτηκε αποφασιστικά στον ένοπλο αγώνα για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού. Στο κάλεσμα της πατρίδας, με τις ευλογίες του πολιτικού αρχηγού του Αγώνα Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και τις προκηρύξεις του στρατιωτικού αρχηγού Διγενή, έτρεξαν με ενθουσιασμό και δήλωσαν παρόντες νέοι και ηλικιωμένοι, κορίτσια με τη μαθητική ποδιά και γυναίκες, που ήξεραν μόνο το σπιτικό τους ή δούλευαν με τους άντρες τους τη γη.

 

Έδωσαν τον όρκο της ΕΟΚΑ και αγωνίστηκαν στα βουνά, στα χωριά και στις πόλεις, φυλακίστηκαν, περιορίστηκαν σε κρατητήρια χωρίς δίκη, έγιναν ολοκαυτώματα, απαγχονίστηκαν, ψάλλοντας τον ύμνο στην ελευθερία. Οι Άγγλοι που διαδέχτηκαν στην Κύπρο τους Τούρκους κατακτητές στα 1878, χρησιμοποίησαν κάθε µέσο για να συντρίψουν τον αγώνα. Φυλακίσεις, βασανιστήρια, εξορίες, απαγχονισµοί αγωνιστών και πολλά άλλα μέσα μηχανεύονταν για να κάµψουν το φρόνηµα και την αγωνιστικότητα του λαού µας.

Όμως, οι νέοι της Κύπρου πολέμησαν και θυσιάστηκαν για τη λευτεριά της πατρίδας όπως οι αγωνιστές του 1821 και έγραψαν χρυσές σελίδες δόξας στην ελληνική ιστορία. Μελετώντας τη δράση, τη συμπεριφορά και το ήθος των ηρώων μας συμπεραίνουμε πως κατάφεραν να υπερβούν την ανθρώπινη φύση με τις όποιες αδυναμίες της, να υψωθούν πάνω από τα κοινά μέτρα και εκούσια να φτάσουν στη θυσία της ζωής τους. Τους θυμούμαστε όλους και τους τιμούμε.

 

Τιμούμε τον Γρηγόρη Αυξεντίου, που μόνος πολεμούσε από το κρησφύγετό του για δέκα ώρες τους Άγγλους και, αν και ήξερε πως θα πεθάνει, δεν παραδόθηκε. Έγινε ολοκαύτωμα και δίδαξε τους αγωνιστές όχι μόνο πώς να αγωνίζονται, αλλά και πώς να πεθαίνουν. Τιμούμε τον Κυριάκο Μάτση, που, όταν προδομένος στο κρησφύγετό του κλήθηκε από τους κατακτητές να παραδοθεί, αρνήθηκε δηλώνοντας πως αν θα βγει θα βγει πυροβολώντας. Κι έγινε κι αυτός ολοκαύτωμα.

 

Τιμούμε τους τέσσερεις ήρωες του Λιοπετρίου, τον Κάρυο, τον Παπακυριακού, τον Πίτα, τον Σαμάρα, που με το δικό τους ολοκαύτωμα μετέτρεψαν έναν ταπεινό αχυρώνα σε προσκύνημα της λευτεριάς. Τιμούμε τους εννιά ήρωες, που οδηγήθηκαν στην αγχόνη, ψάλλοντας τον ύμνο στην ελευθερία και με τη θυσία τους την καθαγίασαν, ενώ τα φυλακισμένα τους μνήματα έγιναν βωμός ελευθερίας και τα άγια των αγίων του απελευθερωτικού Αγώνα. Δεν ξεχνούμε τους αμέτρητους γνωστούς και άγνωστους μαχητές της ελευθερίας, κληρικούς και λαϊκούς, τους μαθητές και τις μαθήτριες, τους εκπαιδευτικούς, τις γυναίκες, τους αγρότες και γενικά το σύνολο του απλού λαού, που στήριξε τον Αγώνα για τέσσερα χρόνια, γνωρίζοντας πως η ζωή καταξιώνεται μόνο μέσα σε συνθήκες ελευθερίας.

 

Τον 25χρονο ευγενικό, πράο, σεμνό και ιδεολόγο Μιχαλάκη Παρίδη. Μυήθηκε στονΑγώνα το 1954 και συνελήφθηκε την 1η Απριλίου του 1955, αλλά δραπέτευσε τον Δεκέμβριο του 1957. Με γενναιότητα πολέμησε και έπεσε σε συμπλοκή με τους άγγλους στο χωριό Βάβλα διακηρύσσοντας πως «οι αγωνιστές της ελευθερίας δεν παραδίδονται. Νικούν ή πεθαίνουν». Ήταν 27 Αυγούστου 1958.

 

Τον Ανδρέα Σουρουκλή, που μαζί με τα αδέλφια του, τους γονείς και τη σύζυγό του πρόσφεραν απλόχερα τις υπηρεσίες τους στον Αγώνα φιλοξενώντας στο σπίτι τους αντάρτες. Έπεσε κατά τη διάρκεια ενέδρας εναντίον των Άγγλων στο χωριό Τρούλλοι τη 1η αυγούστου 1958.

 

Τον μαθητή Πετράκη Κυπριανού, ο οποίος αποβλήθηκε από το σχολείο του, την Αμερικανική Ακαδημία, όταν έριξε φυλλάδια της ΕΟΚΑ και ύψωσε την ελληνική σημαία. Συνειδητά επέλεξε να πολεμήσει με τους πάνοπλους άγγλους στρατιώτες που τον είχαν περικυκλώσει στο χωριό Ορά, την 21η Μαρτίου 1957 ενώ ο ίδιος διέθετε ένα μόνο κυνηγετικό και είκοσι επτά φυσίγγια. Στην κηδεία η μητέρα του, παρά τον αβάσταχτο πόνο της, φώναξε: «Έτσι σε ήθελα γιε μου νά ρτεις, ήρωας.»

 

Ήταν η απάντηση που έδινε στον γιο της, που λίγες μέρες πριν της είχε γράψει: «Μην ανησυχείς μάνα, γιατί ποτέ δεν πρόκειται να συλληφθώ, θα πέσω πολεμώντας».Ήταν μόλις 17 χρόνων. Ηρωικός ήταν και ο θάνατος του εφτάχρονου μαθητή, Δημητράκη Δημητριάδη, «του πιο μικρού ήρωα», κατά τον αρχηγό Διγενή, που έπεσε από τα πυρά των Άγγλων στις 14 Μαρτίου 1956, ενώ ακολουθούσε σε διαδήλωση μια ομάδα μαθητών απέναντι από τη βόρεια πλευρά του Ιερού Ναού Αγίου Λαζάρου, όπου βρισκόμαστε σήμερα.

Όταν το στρατιωτικό αυτοκίνητο στάθμευσε απέναντί τους και οπλισμένοι στρατιώτες πήραν θέσεις, τα μεγαλύτερα παιδιά έτρεξαν να φύγουν, όμως ο εφτάχρονος Δημητράκης έμεινε εκεί, ακίνητος στη μέση του δρόμου. Στα μικρά του χεράκια έσφιγγε πεισματικά δυο πέτρες, που τις έριξε από απόσταση στην κατεύθυνση των στρατιωτών. Ποια απειλή είδαν για τη ζωή τους οι πάνοπλοι άγγλοι στρατιώτες; Κι’ όμως, σκληρά και αδίσταχτα τον πυροβόλησαν.

 

Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του ‘21 και του ‘55 διδάσκουν ότι ενωμένες οι δυνάμεις ενός λαού μπορούν πολύ πιο εύκολα και αποτελεσματικά να επιτύχουν τους στόχους τους. Μακριά από ακραίες εξάρσεις, που καμιά σχέση δεν έχουν με τον αγνό πατριωτισμό, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι την τελική δικαίωση. Οι εθνικοαπελευθερωτικοί μας αγώνες δίνουν ακόμα το μήνυμα για τη σημασία και την αναγκαιότητα της ενότητας.

 

Η επανάσταση του ‘21 και ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ πέτυχαν, διότι ο στόχος ήταν κοινός για όλους τους Έλληνες: να φύγει ο δυνάστης, να καταλυθεί η σκλαβιά, να ελευθερωθεί η πατρίδα. Η απόδοση τιμής σε όσους προέταξαν το ανάστημά τους υπερασπιζόμενοι την τιμή και την ακεραιότητα της πατρίδας, αποτελεί διαχρονικό χρέος προς την ιστορία μας, σταθερή υπόμνηση της ανεξόφλητης ευθύνης μας και παντοτινή οφειλή προς τους ήρωες και μάρτυρες της ελευθερίας.

 

Αναλογιζόμενοι σήμερα τις δικές μας ευθύνες, δεν έχουμε παρά να βαδίσουμε στο δρόμο που εκείνοι χάραξαν με τελικό και αδιαπραγμάτευτο προορισμό μας την ελευθερία, την ενότητα και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας. Με εφόδια μας την ποθούμενη ενότητα και την ομοψυχία, οφείλουμε να συνεχίσουμε τον αγώνα μας για τη διεκδίκηση της εθνικής μας αξιοπρέπειας και των απαράγραπτων δικαιωμάτων του λαού μας που βάναυσα παραβιάζονται από τη βία και την αλαζονεία της τουρκικής κατοχής. Για 47 και πλέον χρόνια, οι τραγικές συνέπειες της τουρκικής επιδρομής και της συνεχιζόμενης κατοχής παραμένουν αναλλοίωτες: Οι πρόσφυγες, οι αγνοούμενοι, οι εγκλωβισμένοι, η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών του κυπριακού λαού αποτελούν τα αδιάσειστα τεκμήρια της συνεχιζόμενης διεθνούς παρανομίας εις βάρος της Κύπρου.

Δεν μπορεί να είναι αυτή η μοίρα μας. Η ιστορική μας ευθύνη είναι να αποκαταστήσουμε την ιστορική συνέχεια στον τόπο μας. Στο διάστημα αυτό έχουμε δυστυχώς γίνει μάρτυρες μιας πρωτοφανούς έξαρσης της αλαζονείας και της επιθετικότητας της Τουρκίας η οποία κατά παραβίαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου αμφισβητεί με προκλητικό τρόπο τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

Κυρίες και κύριοι,

 

Ο απελευθερωτικός Αγώνας της ΕΟΚΑ, δεν οδήγησε στην επίτευξη του καθολικού αιτήματος της τότε εποχής,  που ήταν η αυτοδιάθεση και η ένωση με την Ελλάδα, σήμανε ωστόσο το τέλος της αποικιοκρατικής  διακυβέρνησης.  Η    Κυπριακή  Δημοκρατία,  που  εγκαθιδρύθηκε  τότε  με  τη συνθήκη Ζυρίχης – Λονδίνου, αποτέλεσε και αποτελεί το στήριγμά μας στις δύσκολες μέρες που πέρασε και περνά  ο τόπος μας. Σήμερα, 62 χρόνια μετά, η πατρίδα μας εξακολουθεί να βρίσκεται ακόμα υπό το βάρος της τουρκικής κατοχής.

 

Η Κυβέρνηση επιδιώκει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και του διαλόγου, προκειμένου να επιτύχουμε μια δίκαιη και βιώσιμη λύση στο εθνικό μας πρόβλημα, που να διασφαλίζει την ιστορική συνέχεια του λαού μας στη γη των προγόνων του. Μια λύση που θα απαντά στις ανησυχίες και των δύο κοινοτήτων και θα εδράζεται στον αλληλοσεβασμό και τις βασικές αρχές δικαίου. Ελπίζουμε ότι και η άλλη πλευρά θα προσέλθει στον διάλογο με ανάλογη προσέγγιση.

 

Παράλληλα, η ουσιαστική εμπλοκή της ΕΕ και η αποδοχή από όλους ότι η λύση πρέπει να εδράζεται στις Ευρωπαϊκές Αρχές και Αξίες, αποτελούν παράγοντες που μπορούν να συμβάλουν θετικά στην προσπάθειά μας να φτάσουμε σε μια σωστή λύση.

 

Μέσα από αυτές μας τις προσπάθειες, επιδιώκουμε να εξασφαλίσουμε το μέλλον των παιδιών μας και των επόμενων γενεών σε συνθήκες ειρήνης, ασφάλειας, ευημερίας και προόδου. Αφουγκραζόμενοι τα μηνύματα της εθνικής επετείου της 1ης Απριλίου 1955, έχουμε χρέος κι εμείς να θέσουμε το συμφέρον της πατρίδας πάνω από προσωπικά οφέλη και σκοπιμότητες και μονοιασμένοι να προχωρήσουμε με την ελπίδα να επιτύχουμε τον στόχο μας για μια ελεύθερη, επανενωμένη και ευημερούσα Κύπρο.

 
 
Πίσω
 
comments powered by Disqus